Home
BLIJF OP DE HOOGTE
Ontvang onze nieuwsbrief en digitale magazine
Uw adres wordt nooit aan derden doorgegeven.
Lees onze privacyverklaring.

     

ARTIKEL
Lapt de labwereld milieuwetten aan de laars?
Download dit artikel als pdf
Is uw adres bekend, dan wordt de pdf meteen geopend, anders krijgt u een link toegestuurd.
Ook ontvangt u onze volgende nieuwsbrief.

Lapt de labwereld milieuwetten aan de laars?

Leveranciers, afnemers en gebruikers van labapparaten zijn wettelijk verplicht om te zorgen dat elk afgedankt apparaat gecontroleerd en verantwoord wordt ingezameld en verwerkt tot herbruikbare ‘monostromen’. De overheid heeft de verantwoordelijkheid hiervoor neergelegd bij de producenten. Dat blijkt niet te werken, eindgebruikers leveren de afgedankte apparaten daar nauwelijks in. Strengere regels dreigen… Vrijwel alle laboratoriumapparatuur bevat elektronica. Elk apparaat valt onder de WEEE-wetgeving, de wet die de verwerking van elektronisch afval regelt. Dit is een Europees geldende verplichting. Maar wat als afgedankte apparatuur niet wordt ingeleverd?

Gerelateerde expertise

Vrijwel alle laboratoriumapparatuur bevat elektronica. Elk apparaat valt onder de WEEE-wetgeving, de wet die de verwerking van elektronisch afval regelt. Dit is een Europees geldende verplichting. Maar wat als afgedankte apparatuur niet wordt ingeleverd? De oplossing lijkt voor de hand te liggen: ‘Leg alle gebruikers van labapparatuur de wettelijke plicht op om elk apparaat terug te brengen bij de leverancier. Verplicht vervolgens de leveranciers om al die afgedankte apparaten op te laten halen door een gecertificeerde verwerker, die alles uit elkaar haalt en basismaterialen terugbrengt in de circulaire economie.’ Grijs gebied Helaas, simpel is niet altijd logisch en in de praktijk zelden realistisch. Bij herverwerking beland je al snel in een grijs gebied. Wat doe bijvoorbeeld je als je een nieuwe hplc aanschaft en een collegalab blij is met jouw gebruikte apparaat? Mag je dat weggeven? Wat doe als je een serie apparaten hebt staan, waarvan er niet een meer goed functioneert, maar waarvan de onderdelen prima zijn om reparaties uit te voeren? Je demonteert ze als dat nodig is voor de spare parts? En wat doe als je voor jouw afgedankte apparaat een mooi bedragje kunt krijgen van iemand die van twee apparaten één maakt en dat verhandelt als ‘gebruikt’ apparaat? Je denkt: ‘zo ben ik er mooi vanaf?’. Zo simpel ligt het niet. Zo mag de refurbisher alleen aan het werk, als hij geregistreerd staat als ‘gecertificeerd verwerker’. Zodra een afgedankt apparaat uit elkaar wordt gehaald, is er namelijk sprake van ‘verwerking’ in de zin van de wet, ook als de onderdelen worden gebruikt om een ander apparaat weer aan de praat te krijgen. De ‘verwerker’ moet dan melden en kunnen aantonen dat hij een apparaat heeft verwerkt conform de wettelijke verplichting. Ook al werkt de reburbisher in de geest van de circulaire economie, hij overtreedt de milieuwetgeving als hij niet is gecertificeerd als verwerker. Bureaucratisch gedrocht Stel dat die ‘refurbisher’, of wie dan ook, alleen de waardevolle onderdelen uit het apparaat sloopt en de rest via een ‘zwart’ circuit dumpt, dan komt ook de geest van de milieuwetgeving in het gedrang. Of en hoe vaak dit gebeurt, blijft gissen. De cijfers geven geen inzicht in wat er met alle niet-geregistreerde apparaten gebeurt. Voorlopig lijkt het erop dat er maar heel weinig afgedankte apparaten via geregistreerde en gecertificeerde verwerkers terugkomen. De minister wordt hierop aangesproken en de politiek ziet zich genoodzaakt om de wetgeving en het toezicht aan te scherpen. Een bureaucratisch gedrocht dreigt. Daar zit niemand op te wachten. Daarom hebben de organisaties die door producenten en leveranciers van elektronische apparatuur zijn opgericht om aan hun recyclingverplichtingen te voldoen, het initiatief genomen om de hele waardeketen te mobiliseren. Alle partijen die ertoe doen zouden in elk geval informatie kunnen gaan leveren. Dus leveranciers, afnemers, eindgebruikers — de laboratoria — maar ook refurbishers, leveranciers van gebruikte apparatuur, installateurs die ‘oude’ apparatuur meenemen en opkopers die magazijnen leeghalen. Als vastgesteld kan worden waar in die keten en in welke hoeveelheden, de recycling correct gebeurt, al dan niet via de officiële, gecertificeerde verwerkers, dan zou wel eens kunnen blijken dat de doelstelling van ‘65% retour per drie jaar’ nu al wordt gehaald. Volgende stap is dan een methode af te spreken en te implementeren om te controleren of dat ook in de toekomst zo blijft of nog beter wordt. Dan is verdere wetgeving en -handhaving niet nodig. Dreigende verplichting Mocht steeds maar onduidelijk blijven waar meer dan 35% van de afgedankte apparaten blijft, dan wordt het lastig. In dat geval dreigt een verplichting voor iedere eigenaar van een labapparaat om bij de overheid te melden wat er gebeurt als het apparaat de organisatie verlaat: een ‘afgifteplicht’. Het wordt dan verplicht gesteld het apparaat af te geven aan een gecertificeerde verwerker. Geen prettig voorzicht, maar mogelijk de enige manier om uitwassen en schijnduurzaamheid uit de circulaire economie te bannen. Het woord is aan de marktpartijen.
MAXUS MEDIA
LABinsights.net LABinsights.de LABinsights.nl
Ontvang onze nieuwsbrief
Nieuwsbrief archief
Volg ons
Linked
MAGAZINE
Abonneren
SERVICE EN CONTACT flag